| |

Anders zijn

Vele zinnen gemaakt door woorden met een onbekende klank.
Dit deuntje hoort ook bij mij, maar kiest een eigen weg.
De rijm raak ik tussendoor kwijt onder twijfels en zekerheden.
De repeterende steken onder water een alerte staat voor elke vis in zijn habitat.

De oordelen, verwachtingen en pressie zoeken constant hun weg naar macht overname. Gebruik de spiegel van je ziel en proef de gal van jouw bestaat.
Mijn smaken hoop, optimisme, bewustzijn, reflectie en groei zijn onoverwinnelijk.
Ik kan niet terug naar een leven van schaduw.
De hofnar heeft geen functie in mijn koninkrijk.

Krijgers strijden met mij mee in de frontlinie.
Lijken rapen een taak voor de achterblijvers.
Welke gereedschappen, handvatten en wapenuitrusting haal jij uit de la des leven?

 

02-12-2016
-Driandayaba-

Vergelijkbare berichten

  • Homies

    Ik wil het met jullie hebben over een soort homie die wij allemaal kennen. Vanwege bescherming persoonsgegevens noem ik hem voor het gemak; Angst. Van oudsher een essentiële welkome vriend die ons beschermt, raad geeft en sowieso behoedt voor reëel gevaar. Eentje die af en toe in ons dagelijks bestaan langs loopt, met of zonder…

  • |

    Gène

    Heb je geen gène? Je geeft mij gène! Je moet je schamen! Wat zullen anderen ervan zeggen? Je weet toch wel beter? Dat doe je toch niet? Beter doe je normaal! Het berispend vingertje letterlijk opgestoken, uitgesproken in woord, intonatie en of gezichtsuitdrukking. Een juk die meer weegt dan een ziel zou mogen dragen. Opgelegd dan wel…

  • |

    Vleugels

    Zwevend op de vleugels van daden met overweldigende energie mij wiegend in een rusteloze diepe slaap. Liefhebben zonder verwachtingen met diepe inademing, waar op een hoek acceptatie exhale ontmoet. Rust dreunt door in de chaos, terwijl vleugels zich ontspannen uitspreiden 10-07-2017 -Driandayaba-

  • Jij

    Blijf uit mijn buurt. Raak me niet aan. Blijf van me af. Ga uit mijn cirkel. Wend jouw ogen van me af. Hartpijn van verdriet bestaat, ik voel het nu. Vanaf mijn strot graaiend, brandend trekkend door mijn borstkas. Huilen met geluid uit een diepte die ik niet ken. Mijn lichaam laat zichzelf afschermen, foetushouding treedt op….

  • Kop of Munt

    Een schouder. Een hand. Gecomponeerd borstkas ritme. Gewillig warm lijf. Op die momenten content met samen, terwijl ondertussen acceptatie met ontkenning touwtrekkend duelleren. Huisje boompje beestje een grijs gedraaide grammofoonplaat met de smaak van gisteren. Ik wil niet nodig zijn. In dit moment een tikje feminisme pompend door mijn aders. Zij heeft dat zelf niet…

Geef een reactie