Gedachte

Jij neemt mij mee door alle emoties.
Jij bent de regisseur van mijn biografie.
Ik wil jou zoveel vragen teveel om zelf te kunnen dragen.
Zie jij mij zo of zie ik mezelf zo?

Op dit moment loop jij voor mij uit.
Mijn woorden vormen zich naar jouw makelij.
Vaak ga jij ook mee, smelten wij samen tot een geboorte, het glas is schoon en geven wij rust aan de ouderen.

Jij laat mij groeien, geeft mij advies en laat je leiden.
De paden bestaan niet in de fysieke wereld.
Wij leggen ze uit waar en wanneer ze nodig zijn.
Ons spel sinds begin, schrijven met mijn vinger en uitvegen brengt de oplossing.

Deze kan nu oplossen in het niets.

27-02-2016
_Driandayaba_

Vergelijkbare berichten

  • |

    Gène

    Heb je geen gène? Je geeft mij gène! Je moet je schamen! Wat zullen anderen ervan zeggen? Je weet toch wel beter? Dat doe je toch niet? Beter doe je normaal! Het berispend vingertje letterlijk opgestoken, uitgesproken in woord, intonatie en of gezichtsuitdrukking. Een juk die meer weegt dan een ziel zou mogen dragen. Opgelegd dan wel…

  • De brief

    Mijn blik wordt gezogen in een fotomoment, uit een niet digitaal tijdperk. Als een spiegelbeeld terugspoelend in het concept tijd. De veelzeggende mimiek daagt mij uit. Ik zie mezelf in dat moment denken. “En wat heb jij al die jaren uitgespookt?” “Ben je nog rebels, lief, ondernemend, sterk, klein van stuk, maar groot in hart…

  • Tijdreizen

    Tijd snelt mijn geheugen voorbij. Plannen gemaakt in het verleden, staan voeten vegend voor de deur. Een smart reminder onderbreekt de tijdlijn van mijn gedachten. Geluidloos slippen ze langs mijn wijzerplaat. Met een klik gevolgd door getik, memorie opgeslagen. Van babygebrabbel, tot gesprek over piepende boodschappenkar verdwijnt in het archief. Tijdreizen in het NU, is…

Geef een reactie