Gedachte

Jij neemt mij mee door alle emoties.
Jij bent de regisseur van mijn biografie.
Ik wil jou zoveel vragen teveel om zelf te kunnen dragen.
Zie jij mij zo of zie ik mezelf zo?

Op dit moment loop jij voor mij uit.
Mijn woorden vormen zich naar jouw makelij.
Vaak ga jij ook mee, smelten wij samen tot een geboorte, het glas is schoon en geven wij rust aan de ouderen.

Jij laat mij groeien, geeft mij advies en laat je leiden.
De paden bestaan niet in de fysieke wereld.
Wij leggen ze uit waar en wanneer ze nodig zijn.
Ons spel sinds begin, schrijven met mijn vinger en uitvegen brengt de oplossing.

Deze kan nu oplossen in het niets.

27-02-2016
_Driandayaba_

Vergelijkbare berichten

  • De brief

    Mijn blik wordt gezogen in een fotomoment, uit een niet digitaal tijdperk. Als een spiegelbeeld terugspoelend in het concept tijd. De veelzeggende mimiek daagt mij uit. Ik zie mezelf in dat moment denken. “En wat heb jij al die jaren uitgespookt?” “Ben je nog rebels, lief, ondernemend, sterk, klein van stuk, maar groot in hart…

  • |

    Onbereikbaar

    Kusje hier, kusje daar. Digitaal hier, digitaal daar. Voelt echt, voelt onbereikbaar. Vlees op vlees slechts een herinnering. Gevlochten gedachten als wilskracht ontrafelt. Een te nemen actie in de wacht. Langs de lijnen van mijn rug. In de holte van mijn knie. Binnen bereik, maar toch onbereikbaar in het moment. Driandayaba

  • Leiden/Lijden

    Klinkt in mijn oren als een fonetische tweeling, in context kunnen zij en/of partners, tegenstanders, verliezers & winnaars zijn. Beiden geven moed, liefde, levenservaring, motivatie, kracht & wijsheid. Leiden ons leven & laten ons leiden, ondertussen lijden wij door onszelf of anderen. Hoe wij ons leven leiden bepaalt niet altijd de regie die wij hebben over…

Geef een reactie