Leiden/Lijden

Klinkt in mijn oren als een fonetische tweeling,
in context kunnen zij en/of partners, tegenstanders, verliezers & winnaars zijn.
Beiden geven moed, liefde, levenservaring, motivatie, kracht & wijsheid.

Leiden ons leven & laten ons leiden, ondertussen lijden wij door onszelf of anderen.
Hoe wij ons leven leiden bepaalt niet altijd de regie die wij hebben over ons lijden, maar wel hoe wij omgaan met lijden.
Ons laten leiden kan in positieve zin leiden tot overgave, acceptatie, loslaten & vrijheid.

In hoeverre geldt dit voor ons lijden?
Is het doorstaan van lijden; overgave, uiten van emoties, acceptatie, loslaten hierdoor…….. vrij voelen van lijden?
Al met al,…… .het beleven van deze fonetische tweeling is een puur persoonlijk leiden & lijden.

-Driandayaba-

Vergelijkbare berichten

  • | | |

    De fase

    Een voet in de ene & een voet in de andere. Schoorvoetend ontdekken van de andere. Een ontluikende veranderende perceptie. Fragiel en kwetsbaar wandelt het met veel kracht in mij. Emoties & Ratio kibbelen over de details. In de ochtend mijn eerste gedachte. Voor het slapen gaan gevoelens trots, liefde, dankbaarheid & tevredenheid. –Driandayaba–

  • |

    De vragen

    Vragen doe ik graag, ook al valt het soms wat zwaar op de maag. Welke wensen zijn er weggestopt in afwachting van een moment? Dromen die op paden liggen om ontwaakt te worden. Een voet voor de ander of stappen in de meerderheid. Ga ik nu te ver of mag het ietsje minder? Mijn blik is…

  • Jij

    Blijf uit mijn buurt. Raak me niet aan. Blijf van me af. Ga uit mijn cirkel. Wend jouw ogen van me af. Hartpijn van verdriet bestaat, ik voel het nu. Vanaf mijn strot graaiend, brandend trekkend door mijn borstkas. Huilen met geluid uit een diepte die ik niet ken. Mijn lichaam laat zichzelf afschermen, foetushouding treedt op….

  • |

    Stilte

    Stilte is gekleed in zijn witte sluier. Omringend  als een sereen effect. Hoog in de boom wachten zij hun kans af. De tijd om te vertrekken laat zijn ware gezicht zien. Koersen naar het Zuiden is hun deadline. Brekende takken door de witte sluiers. Knisperend en knerpend onder mijn zolen, brengt het mij terug naar dat…

  • |

    Sterk zijn

    “Kom op, sta op, stop met huilen, stel je niet zo aan, er is niets aan de hand, het doet geen pijn, zo klaar over, doe niet zo lastig, stop nou daarmee, je zoekt weer aandacht, gewoon doorgaan! Je bent toch groot en sterk? De bemoedigende zinnen die via een positieve intentie ons eigen gemaakt…

Geef een reactie