Ik neem de stappen voorbij mijn ogen.
Verwen ze met omgezette beelden.
Gezien door het zicht van mijn gedachten.
Achter mijn kijkers kan ik lopen langs dierbare kiekjes.
Regelmatige afstelling van de innerlijke telescoop.
Verbinden met muzes die blinde vlekken onthullen.
Een doffe plek die glanzen mag.
Ik kies mijn doel met berekende afstand.
In de plattegrond van mijn ogen kijk ik helder mijn wereld in.
Daar ben ik bij, blijer en voel mij vrijer.
–Driandayaba–
Vragen doe ik graag, ook al valt het soms wat zwaar op de maag. Welke wensen zijn er weggestopt in afwachting van een moment? Dromen die op paden liggen om ontwaakt te worden. Een voet voor de ander of stappen in de meerderheid. Ga ik nu te ver of mag het ietsje minder? Mijn blik is…
Mijn blik wordt gezogen in een fotomoment, uit een niet digitaal tijdperk. Als een spiegelbeeld terugspoelend in het concept tijd. De veelzeggende mimiek daagt mij uit. Ik zie mezelf in dat moment denken. “En wat heb jij al die jaren uitgespookt?” “Ben je nog rebels, lief, ondernemend, sterk, klein van stuk, maar groot in hart…
Tijd snelt mijn geheugen voorbij. Plannen gemaakt in het verleden, staan voeten vegend voor de deur. Een smart reminder onderbreekt de tijdlijn van mijn gedachten. Geluidloos slippen ze langs mijn wijzerplaat. Met een klik gevolgd door getik, memorie opgeslagen. Van babygebrabbel, tot gesprek over piepende boodschappenkar verdwijnt in het archief. Tijdreizen in het NU, is…
Ik ben mij als toen, nu en in ontwikkeling zijnde. Ik plaats mezelf met benen op de grond en handen in de lucht. Kijk mijn boosheid recht aan en bevredig mijn nieuwsgierigheid. Mijn vele kanten doen handje klap met elkaar in goed overleg. Ik mag zijn wie ik allemaal zijn wil. Wij fluiten elkaar terug…
Als nectar in onze gedachten geproduceerd om intrinsieke motivatie te versterken en/of op te wekken. De nectar die wensen al dan niet tot vervulling laat komen. Aantrekken of afstoten van specifieke bestuivers of het bevechten van onze vijanden. Geef ons hoop…. Ik hoop….. Wij hopen…. Onze hoop is…. Geloven in mogelijkheden die met het blote oog…
Een geluid die ik begrijpen wil. Mijn gedachten verklaren het als”zit jij in die boom?” “Heb jij die worm gezien?” En dan de stilte. Tot zover communicatie tussen vogels. Voor mij een heerlijk geluid met een spectrum aan tonen waar ik een vraag detecteer. “Voel jij je wel zo vrij als de gezegde?” Mijn enige…