Vormen

Leven tussen de overblijfselen van een dramadriehoek, balancerend op de pilaren van een winnaarsdriehoek.
Ogen vooruit gericht om schaduw diepte tussen de cirkels te trotseren.
Treden uit de vierkantjes die gecreëerd zijn door spiralen des tijds.
Kijkend door de ruiten die een ruimtelijke weergave aanbieden waarin verzonken kan worden.
Sterren en een vormende maan bieden zich aan tijdens hun nachtwandeling tussen de wolken.

Complementair zijn is de ambitie van deze rollen die soms genoegen nemen met gekruist.
Rechthoekige deuren zoekend langs de zijden van deze mysterieuze piramide.
Met ogen dicht het gelaat met de rug van mijn hand betreden. Het profiel komt tot leven en toont zijn golven, inkepingen en verborgen ruimte.
Deze liefkozing als een tunnel zonder voorspelbare lichtpunten.
De geruststellende kern ‘ik ben oké jij bent oké’ onthult de onvoorwaardelijke vorm waar ritme de leiding neemt.

-Driandayaba-
21-06-2016

Vergelijkbare berichten

  • | |

    Ga je mee?

    Ken je geschiedenis voor het lopen in het heden. Deel je ervaringen met weerslag op het nu. Onderken je emoties die vloeien door associaties. Zo deden wij het en zo ging het. Neem moedig de 1e stap in een nieuw te vormen verhaal. Stap naast oude voetstappen die samenvoegen met de verse afdruk. Zoek hulpbronnen…

  • Mijn liefde is……

    ….als water, niet voor een ieder en niet overal drinkbaar, constante stroming essentieel voor zuiverheid. Wegsijpelend langs ledematen, stilstaand een broeinest voor de delers. ….als houtskool in vuur en vlam, verlichtend & passievol destructief in een onveilige omgeving. ….als ijs verkoelend bij rijzende temperatuur met kans op afgestorven delen in de lagen van jouw ziel. ….als aarde…

  • Kop of Munt

    Een schouder. Een hand. Gecomponeerd borstkas ritme. Gewillig warm lijf. Op die momenten content met samen, terwijl ondertussen acceptatie met ontkenning touwtrekkend duelleren. Huisje boompje beestje een grijs gedraaide grammofoonplaat met de smaak van gisteren. Ik wil niet nodig zijn. In dit moment een tikje feminisme pompend door mijn aders. Zij heeft dat zelf niet…

  • |

    Sterk zijn

    “Kom op, sta op, stop met huilen, stel je niet zo aan, er is niets aan de hand, het doet geen pijn, zo klaar over, doe niet zo lastig, stop nou daarmee, je zoekt weer aandacht, gewoon doorgaan! Je bent toch groot en sterk? De bemoedigende zinnen die via een positieve intentie ons eigen gemaakt…

Geef een reactie